Als sportliefhebber vind ik het jammer, maar als belastingbetaler ben ik blij dat we in Gouda geen betaald voetbal hebben. Maar ook de Goudse sportclubs hebben een maatschappelijke functie. Daarom hoop ik niet  dat het bezuinigingsspook als de man met de zeis om zich heen gaat maaien. Het water staat heel veel verenigingen nu al aan de lippen en als de gemeente Gouda over gaat tot draconische maatregelen vrees ik het ergste. Maar ik ben van nature optimistisch dus ik ga er van uit dat onze gemeentebestuurders niet gek zijn.

Afgelopen zondag zweefde de geest van Alfred Hitchcock boven de Goudse voetbalvelden. ONA redde net als vorig jaar op de laatste dag het vege lijf en DONK toonde lef, greep de laatste strohalm en kon ineens van de kampioen winnen. Daar waar in de competitie de punten tegen de directe concurrentie) werden verspeeld. Waar heb ik dat meer gezien. Maar nu die vermaledijde nacompetitie nog. 

Spanning was er vooral aan de top van de 3^e klasse. Gouda speelde zich het snot voor de ogen om de smadelijke nederlaag in januari tegen Bodegraven weg te spelen en walste over de tegenstander heen. Maar na afloop bleek die walk-over niet genoeg en het team van Felix Aerts greep naast alle prijzen. Boosdoeners waren Woerden en het Groeneweg van René van Beek. Slechts één doelpunt scheidde Gouda van de nacompetitie. Hoe wreed kan het voetballeven zijn. Vreugde en verdriet zijn domweg een Siamese tweeling.  

“We hebben het nog in eigen hand”. Ik heb het menig trainer horen zeggen. Maar dan moet je het wel doen natuurlijk! DONK leek halverwege het seizoen een middenmoter te worden, maar de laatste weken is het huilen met de pet op. Willen ze het in eigen hand houden moeten ze zondag van kampioen Zwervers winnen. Misschien kan de oude krijger Menno de Jong nog een keer het goede voorbeeld geven. Maak het nu eens waar!

ONA dreigde onder te gaan, maar besefte op de belangrijke momenten wel dat er gewonnen moest worden. Zondag kunnen ze het afmaken. Nog steeds alles in eigen hand.

Het oranje van Katwijk is gekroond tot kampioen van de Topklasse en het oranje wit van Jodan Boys dreigt afstand te moeten doen van de top van het zaterdagamateurvoetbal. Daar helpt geen Maxima aan. Men heeft nog hoop aan de Sportlaan en men klampt zich aan de laatste strohalm vast. Oké, er kunnen nog 6 punten worden gehaald, maar laten we reëel zijn, er is een verschil tussen optimisme en Utopia. Utopia lijkt mij trouwens een schitterend land, maar ik ben een realist. Als het bij de meeste wedstrijden in het seizoen niet naar behoren gaat, waarom zou het dan in de laatste twee wedstrijden wel lukken. Nee, ik denk dat abdicatie een meer dan realistisch gegeven is. Dan maar naar de hoofdklasse.

Is dat erg? Ik vind dat jammer. Maar als ik Jodan Boys was zou ik de witte vlag nog niet hijsen.

Op zondag rolt de bal voor de Goudse clubs iets gunstiger, maar ook niet veel. Olympia is zeer wisselvallig en DONK moet ook vrezen voor de tombola die nacompetitie heet. ONA wisselt verrassingen met zeperds af en het degradatiespook heeft nog niet definitief afscheid genomen van Korte Akkeren.

Zijn er dan helemaal geen lichtpuntjes? Jazeker. Zondagderdeklasser Gouda presteert meer dan goed. Ook hier zijn er soms zeperds, maar ook prettige verrassingen. Een kampioenschap zit er niet meer in, maar ik ben een liefhebber van de nacompetitie. Maar eerst moet het degradatiespook nog uit de Goudse dreven verjaagd worden.

Sportminnend Nederland maakt zich druk over de afloop van de voetbalcompetitie en iedereen heeft een mening. Jan en Alleman wordt er bijgesleept, zelfs een oude bisschop. Er zou sprake zijn van Sinterklaas-spanning! Psychologie van de koude grond in optima forma. Wat een drukte.

Maak ik me dan nergens druk over? Ja hoor, over heel veel, maar ik beperk me hier tot de sport. Zondag was ik in Reeuwijk waar RVC’33 Cabauw met 3-0 versloeg. En na afloop moest het wedstrijdformulier worden geaccordeerd. Maar wat schetste mijn verbazing? De computer was pas beschikbaar in de rust van PSV–Ajax. Je ziet het zondagsmiddags in steeds meer voetbalkantines, eredivisie voetbal kijken op een groot scherm. Kantine vol, maar geen kip langs de lijn. Daar kan ik me dus wel druk over maken. Je bent toch een voetbalclub, en geen televisiekanaal! Ga je ploeg aanmoedigen, ze hebben het zeker nu nodig.

Voor Gouda staat er binnenkort ook iets moois op de agenda. Dit zal buiten Gouda minder opwinding te weeg brengen, maar sportminnend Gouda ziet er volgens mij reikhalzend naar uit. Volgende week vrijdag wordt het Groenhovenbad officieel geopend. Gouda’s nieuwste mooie loot aan de sportboom. Ik was twee weken geleden een van de gelukkigen die vóór de officiële opening het nieuwe bad mochten bezichtigen. Buiten is het nog een zooitje, maar binnen is het ronduit schitterend. Het heeft een paar euro’s gekost, maar dan heb je ook wat. De oude versleten baden De Trefkuil en het Spaardersbad worden bedankt voor jarenlange trouwe dienst. Velen vinden dat niet leuk, maar zo gaat dat nu eenmaal. Die emotie was er bij sporthal De Springers ook en daar hoor ik niemand meer over.

GSV bestaat op 21 juni precies 100 jaar. De Goudse voetbalclub met een lange en mooie historie lijdt de laatste jaren een kwijnend bestaan. Prestatievoetbal is er niet meer en dan wordt het lastig. Voor velen is het een wonder dat de club nog bestaat en vragen zich af of de 100 jaar nog wordt gehaald. Er zullen mensen zijn die naar niet om treuren, maar voor anderen is het een nachtmerrie. Gouda zonder GSV is voor hen onbestaanbaar. Dat er in Gouda ook een Henk de Haan moge opstaan. “Nait soezen, maor broezen” om met Henk te spreken.

De ene week alles en een week later helemaal niets! De mystiek van de sport denk ik. Je kunt dan balen als een stekker, aan de andere kant is die totale onvoorspelbaarheid ook mooi. Want stel je voor dat alles voorspelbaar is, dan is de lol er gauw af. Dan kunnen we in september afspraken maken en de competitie verder schriftelijk afdoen. Maar wat moet je als verslaggever dan? Winkelen, of erger nog, naar de Paasmeubelboulevard. Ik moet er niet aan denken. Lang leve de mystiek, lang leve Jan van Ruusbroec.

Ik droomde ’s nachts dat de regen met bakken uit de hemel kwam en ik in het weekend dan niet naar het voetbal hoefde. Van de middeleeuwse mystieke wereld van Jan van Ruusbroec naar het opportunistische en platte volksvermaak dat voetbal heet is een hele stap. Ik had er eigenlijk geen zin in. Een voetbalwereld die het woord respect alleen met de mond belijdt. Een aanvoerder die een tegenstander voor vuile homo uitscheldt. Een jonge scheidsrechter die na een vriendschappelijke zaalvoetbalwedstrijd wordt gemolesteerd. Het VI Theater van de Lach van Derksen en Genee. Een jonge Griekse voetballer die de Hitlergroet brengt. Een stelletje hersenlozen op de tribune van ONA dat probeert de wedstrijd te verzieken. 

De oprechte blijdschap zaterdag van de voetballers en fans van Gouda en zondag die van ONA, eindelijk weer eens een winstpartij, maakte mijn sportweekend toch goed. Maar zondagavond was het weer tijd voor Jan van Ruusbroec.