De man en zijn fiets
Het geroezemoes van de volle zaal verstomde. Het licht ging uit en op het nog spaarzaam verlichte podium stond een naakte man doodstil met zijn rug naar het publiek toe. De drums roffelden zachtjes, de gitaar tokkelde, de bas trilde en zoemde. De glimmende rode racefiets van het merk Fausto Coppi stond werkeloos en vol verlangen te wachten op zijn coureur. Plotseling vertoonde de naakte man met het losse wiel in de hand tekenen van leven en hij zoog het publiek op indringende wijze mee in wat een spetterende avond zou worden.
De broek werd plotseling omhoog getrokken. De naakte man was niet helemaal naakt meer. De band ging helemaal los en het daverende wielerfeest in de Goudse Schouwburg was begonnen. Wielerfanaat Wilfried de Jong en het trio Ocobar zetten de volle zaal met wielerliefhebbers in vuur in vlam. Schitterende wielerverhalen werden de zaal ingespuwd. Het Vlaamse gehucht Munkzwalm werd aan de vergetelheid ontrukt. In het losstaande bouwsel met de naam Café Taxi bekeek de Hollandse wielerliefhebber de meute die naar dit onherbergzame oord was gekomen voor Vlaanderen’s Mooiste. De waardin glimlachte haar vriendelijkste glimlach. De bierpomp maakte op dit vroege tijdstip al overuren. Het Mariabeeld huilde. In de verte kwam het peloton aangeraasd om na enkele minuten Munkzwalm weer in de anonimiteit terug te duwen. “That’s where you do it for” zou Lieuwe Westra in zijn steenkolenengels na zijn ritwinst in Parijs-Nice zeggen.
Eddy Merckx, Lance Armstrong, Fausto Coppi, Marco Pantani, ze kwamen allemaal langs. Vooral de ode aan Pantani, het Olifantje, deed me de rillingen over het lijf lopen. Ademloos luisterde de zaal naar het verhaal waarin De Jong door oud tourwinnaar Jan Janssen totaal de vernieling werd ingereden. Gelukkig was er na afloop van de afstraffing de maaltijd met de vers gestoken asperges met ei en hesp van Cora Janssen.
Het grote scherm vertoonde nu de mistige contouren van de Mont Ventoux, de berg waar Tom Simpson op 13 juli 1967 de dood vond. Onze held Wilfried had zichzelf getrakteerd op een enkeltje Mont Ventoux. Je word tenslotte maar één keer 50 jaar. Zoonlief filmde de heldentocht die bijna ook nog in het ravijn eindigde.
Ik had het boek met wielerverhalen meegenomen naar de Schouwburg in de hoop een handtekening te krijgen. Het wachten duurde lang. Ik was even bang dat de auteur stiekem via de achterdeur naar Rotterdam was teruggereisd. Gelukkig werd het wachten veraangenaamd met een Westmalle Tripel. Daar kwam de man aan, nu zonder fiets. Vriendelijk schreef hij bijna een nieuw verhaal in mijn boek. Ik borg het boek meteen weer trots op. Nu was het wielerseizoen pas echt begonnen.
Paulien
Je hebt voetbalwedstrijden en je hebt voetbalwedstrijden. Soms gebeurt er weinig, soms helemaal niets. Vorige week zondag was ik bij Olympia – HMSH. Ik, en met mij veel supporters waren getuige van een draak van een wedstrijd. Wat een waardeloze pot voetbal zeg. Maar ik ben niet voor één gat te vangen, dus vol goede moed toog ik zondag weer naar Olympia. Hopelijk had trainer Frank Kooijman zijn discipelen op scherp gezet, want twee keer achtereen een wanprestatie leveren kan absoluut niet. De wedstrijd tegen Wilhelmus liet ook geen hoogstand voetbal zien, maar de spanning en de sensatie vergoedden veel, zo niet alles. De sensatie zat in de staart van de wedstrijd. De scheidsrechter liet ruim een kwartier extra voetballen en toen Olympia ver in die extra speeltijd de winst via een penalty toch naar zich toe leek te trekken, presteerden de gasten uit Voorburg het, toen het al bijna maandagmorgen was, alsnog om via een strafschop een gelijkspel uit het hete vuur te slepen. Je moet het gezien hebben om te geloven. Alfred Hitchcock is niet dood, hij leeft. Hij woont gewoon in Gouda, aan de Bodegraafsestraatweg nummer 52. “Ik had beter na 90 minuten bij 1-1 kunnen stoppen” mompelde de scheidsrechter na afloop toen hij een lekker broodje bal verorberde. Ja, dat dacht ik ook, maar achteraf kijk je een koe in zijn derrière.
Over stoppen gesproken. Een van de grootste sportvrouwen van Gouda maakte zondag in tranen bekend dat ze stopte met schaatsen. “Het is gewoon klaar” aldus Paulien van Deutekom. “Ik had graag gewild dat het goed ging, maar helaas, de topsport is voor mij gedaan” aldus een geëmotioneerde schaatsster. Een goede en vooral moedige beslissing. Het was de laatste tijd niet meer je van het met Paulien. Met de moed der wanhoop en tegen beter weten in ploeterde zij voort. Ik mag ze wel die sporters die tegenslagen niet uit de weg gaan en proberen terug te komen. Maar tegen windmolens valt nu eenmaal niet te vechten. Ze had natuurlijk voor België kunnen gaan rijden. Dan had ze nog jaren vooruit gekund. Maar dat vind ik een schijnoplossing.
Aan iedere carrière komt een eind, ook aan die van Paulien van Deutekom. Wat een successen heeft deze sportvrouw behaald. Op 14 maart is het precies 4 jaar geleden dat zij gehuldigd werd. Op het bordes van het Goudse stadhuis. Een trotse burgemeester Cornelis benoemde haar tot ambassadeur van Gouda. Ik kon mijn tranen toen ook nauwelijks bedwingen, sentimentele gek die ik ben. Ik denk nog met weemoed terug aan dat prachtige podium bij het WK allround van 2008. Wereldkampioene Paulien van Deutekom, geflankeerd door Ireen Wüst en Kristina Groves.
Paulien bedankt.
Spek en bonen
“Ze is een vrouw met panache”, zei de commentator zondagmorgen bij de VRT. Hij was lyrisch over Marianne Vos, die voor de 5e keer wereldkampioene veldrijden was geworden. Panache, prachtig woord. Betekent zoiets als bravoure, zwier. Een terechte kwalificatie. Schitterende sport dat veldrijden. Volkomen onherkenbaar komen renners vaak aan de meet. In Nederland moet je in het Drentse Gieten zijn, maar het West-Vlaamse Koksijde is toch het summum voor het veldrijden. Kilometers files stonden er al vroeg richting Koksijde.
Daar waar Marianne Vos een klasse apart was bij de vrouwen, daar deelden bij de mannen de Vlamingen de lakens uit. De beste Nederlander was Niels Wubben, die op een 15e plaats eindigde. Diezelfde Wubben die enkele weken geleden ’s morgens vroeg bij GRTC Excelsior in de kijker stond bij het radio 1 journaal. Vroeg uit de veren voor een radio-uitzending. Hij was niet de enige want ook de broertjes Praamsma, jonge talenten van Excelsior, mochten wat later op school komen.
En ook veteranen waren die vrijdagmorgen 13 januari vroeg uit de veren gekropen om acte de presence te geven. Dezelfde veteranen die afgelopen zondagmorgen fanatiek aan de start kwamen voor de Spek en Bonen Cross. Als je in het hele crossseizoen geen platte prijs had gereden, dan had je nu de mogelijkheid om als vijftigplusser wel in de prijzen te vallen. Maar of je nu voor spek en bonen mee reed, er werd toch een klassement opgemaakt. Een van de winnaars was John Spek. Ja, met zo’n achternaam is dat logisch. En na afloop ontbijtspek en naar keuze witte of bruine sperziebonen. Heerlijk.
Het kasteel
Oude tijden herleefden in het afgelopen weekend. Het EK schaatsen werd in de buitenlucht verreden. Met enige weemoed moest ik terugdenken aan de tijden van Ard en Keesie die in storm en wind elkaar te vuur en te zwaard bestreden. Met potlood en papier op schoot bij een vriendje (want die hadden televisie) alle tijden noteren (want er was geen teletekst). Piet Kleine die in een sneeuwstorm een gouden Olympische medaille veroverde. Ik was er bij in 1971 in Heerenveen in het zeiknatte onoverdekte Tialf. Ingepakt in plastic en gewapend met warme erwtensoep en rookworst zag ik Jan Bols verkeerd wisselen. Weg kampioenschap. Wat een tijden.
De verwende schaatsers klaagden steen en been, en sprake schande dat een WK op een buitenbaan wordt gehouden. Maar het was wel genieten van een prachtige ambiance. Vooral toen het donker werd met het verlichte kasteel van graaf Dracula op de achtergrond en de volle maan die tevreden tussen de bomen neer keek op het winterse tafereel. Anton Pieck had het niet mooier kunnen bedenken. Het oog wil ook wat. Kom daar maar eens om in een benauwde overdekte accommodatie. Schaatsen is toch een wintersport. Een afdaling ga je toch ook niet overkappen, laat staan een Elfstedentocht. Lijkt me trouwens een hele klus.
Schaatsen in de buitenlucht, ik mag het wel. Het enige wat in Boedapest onbrak was een lekkere sneeuwbui. En de titel kwam weer in Nederlandse handen. Na de Beer van Lemmer was nu Koning Sven heerser van de Hongaarse poesta. De tijden waren ook uit oude tijden, maar voor records gaan ze maar lekker de hal in.