Op weg naar Rusland
Of het met de komst van het nieuwe zwembad te maken heeft weet ik niet, maar het zou zo maar kunnen want de prestaties van de vrouwen en de mannen van GZC DONK zijn goed. De heren vertoeven in de top van de hoofdklasse en de vrouwen zijn zelfs de trotse lijstaanvoerder. En de vrouwen hebben zich geplaatst voor de halve finale van de LEN Trophy, zeg maar de Europacup bij het waterpolo. Twee weken geleden werd concurrent ZVL verslagen. Na een 9-9 gelijkspel in Den Haag werd in Alphen aan de Rijn de return met 10-15 gewonnen. De tegenstander vanmiddag is het Russische Izmailovo uit Moskou. De Goudse dames spelen eerst thuis. Nou ja thuis, thuis is Den Haag. En over 14 dagen is de return in Moskou.
Mooi natuurlijk naar het winterse Moskou. Als sporter kom je daar niet elke dag. Maar er zit ook een schaduwzijde aan. Het kost namelijk nogal een bom duiten en in de waterpolowereld liggen de roebels in Nederland niet voor het oprapen. Voor het eerste beste voetbalteam dat zich plaatst voor Europese wedstrijden rammelt de geldbuidel en zijn de duurste hotels niet goed genoeg. Maar de enige overeenkomst met voetbal is dat ook bij het waterpolo de bal rond is.
Eerst vanmiddag winnen en dan op naar Moskou. En daarna zien we wel verder. En mochten de Goudsen in de finale komen dan moeten ze weer naar Moskou. En waar haal je dat zo snel vandaan. Crowdfunding? Of misschien is er een fanatieke waterpolofan die nog wat liggende gelden heeft.
Op 19 april a.s. wordt het nieuwe zwembad in Gouda geopend. Heel zwemmend Gouda kijkt daar volgens mij reikhalzend naar uit, niet in de laatste plaats GZC DONK. Kunnen de thuiswedstrijden echt thuis kunnen worden gespeeld en hoeven ze niet uit te wijken naar Alphen aan den Rijn, Amsterdam of Den Haag.
2013
Het leven begint zo langzamerhand gelukkig weer zijn normale gang te vinden. Al die feestdagen, het is leuk hoor, maar ik weet soms niet meer welke dag het is. Kerstmis 2012 is weer achter de rug. De hazenpeper van mijn schoonmoeder smaakte weer als vanouds. De champagnekurken knalden ook weer alsof ze nooit anders hadden gedaan. De kerstboom op de Goudse Markt staat er nog, maar ook die Noor ziet zijn einde met rasse schreden naderen. Op de ijsbaan op diezelfde Goudse Markt worden de laatste rondjes gereden. De Goudse popgroep The Handsome Poets, bekend van de Olympische Sportzomer, sluit de zaak definitief naar ik heb vernomen. Voetbalminnend Nederland is volledig in de ban van de scheiding van Syl en Raf. De wereld lijkt te zijn vergaan. Een sprookjesvoetbalhuwelijk ist kaputt. Rafael traint zich suf om alles te vergeten naar ik heb begrepen en Sylvia winkelt zich een slag in de rondte. That’s life.
Het is januari 2013. Winter als je de kalender zou moeten geloven, maar het lijkt wel lente. Maar ja, het zij zo, daar kan ik ook niets aan veranderen. De sportwereld ligt stil. Daar is het wel winter. In de winterslaap. Voetballers vertrekken, of staan op het punt, te vertrekken naar nog warmere oorden. Ook de amateur-voetballers betrekken trainingskampen op de Canarische Eilanden, Portugal, Turkije en andere subtropische oorden. Het is alleen wat lastig dat de KNVB het komende weekend heeft ingeroosterd voor een inhaalprogramma. Wat doe je dan als simpel amateurclubje, eerder terugkomen of als een gek kijken of je nog een min of meer representatief elftal op de been kan brengen. Ik ben benieuwd wie er het volgende weekend in de opstelling staan. Verrassingen zijn niet uitgesloten. Misschien dat er hier en daar nog een al lang met pensioen zijnde veteraan kan worden gestrikt. Verder is het zeer rustig. Ja er zijn de nodige nieuwjaarsrecepties. Als ik alle uitnodigingen aan zou nemen moet ik mezelf in tienen delen. En daar pas ik voor.
Beste luisteraars, ik wens u allemaal op de eerste plaats een heel gezond 2013. En verder hoop ik op veel sportieve successen.
Op de kaart
“Jodan Boys voelt zich thuis in de Topklasse”. Een mooie kop op de website Voetbal op Zaterdag. De Goudse debutant dwingt na twee wedstrijden al respect af bij vriend en vijand. Vorige week zaterdag werd amateurvoetbalgrootmacht IJsselmeervogels met het schaamrood op de kaken teruggestuurd naar de boorden van het IJsselmeer. En gisteren werd Noordwijk met korfbalcijfers de duinen ingestuurd. Als je gistermiddag naar pagina 833 van NOS teletekst keek zag je dat Jodan Boys tot drie minuten voor half 5 alleen koploper was in de Topklasse. Uiteindelijk wonnen Katwijk en HCC Hardenberg ook hun wedstrijden waardoor er nu 3 koplopers zijn. Op doelsaldo staat het team van de succesvolle trainer Patrick Akerboom op de 2e plaats. Wie dat enkele weken geleden had durven beweren zou onmiddellijk ontoerekeningsvatbaar zijn verklaard.
Het is alleen jammer dat Jodan Boys afgelopen woensdag uitgeschakeld is in de KNVB Beker. Strafschoppen nemen blijft helaas toch soms nog een probleem. Althans het nemen er van niet, maar het benutten. Anders hadden ze op 26 september wellicht weer een ronde verder kunnen komen, want waarom zouden ze tegenstander Noordwijk dan ook weer niet verslaan. Maar het zij zo.
Voorlopig gaat het crescendo. Als ze nu maar niet naast hun voetbalschoenen gaan lopen. Maar zoals Joop Zoetemelk vroeger al zei “de weg naar Parijs is nog lang”, zal Patrick Akerboom ook zeggen “de competitie is nog lang”. En gelijk heeft hij. A.s. dinsdag staat de volgende tegenstander klaar, FC Lisse. Het team uit de Bollenstreek heeft slechts 1 punt en ik hoor de supporters al zeggen “weer 3 punten”. Of zoals een fanatieke supporter vorige week na afloop van de winst tegen IJsselmeervogels uitriep “op naar de Jupilerleague en het jaar daarop pakken we Ajax ook in”. Er mag gedroomd worden, maar denk daarbij vooral nog eens aan Marco Borsato. Maar voorlopig staat het Goudse voetbal weer op de kaart.
De ontknoping
De voetbalcompetitie nadert zijn ontknoping. De spanning in de Eredivisie is tot astrono-mische hoogten gestegen, maar daar wil ik het vanmiddag niet over hebben. Ik wil even stil staan bij de amateurs en dan met name bij de Goudse voetbalclubs.
Ik begin meteen met de top van het Goudse amateurvoetbal. Jodan Boys maakt zich op voor de veldtocht naar Hoorn. In de stad van Jan Pieterszoon Coen wil de Goudse club geschiedenis schrijven door te promoveren naar de top van het amateurvoetbal. Spelers en supporters slapen nauwelijks meer van de spanning en de Noord-Hollandse stad zal zaterdag een hoog Jodan Boys gehalte kennen. Wedstrijden volgend jaar tegen IJsselmeervogels, Spakenburg, Rijnsburgse Boys en FC Lisse lonken. Maar eerst nog even Zwaluwen ’30 aan de zegkar binden en dat zal nog een hele klus worden. Maar als je kampioen wilt worden, dan moet je ook die wedstrijden winnen.
Hebben we in Jodan Boys dit seizoen een topper in huis, voor de rest moet voetballend Gouda eigenlijk bescheiden zijn. Oké, het eerste zondagteam van Gouda is kampioen geworden, maar dat mag nauwelijks een verrassing heten. Een klein beetje van de oude glorie van SV Gouda is weer terug. En nu maar hopen dat het eerste zaterdagteam zich kan handhaven in de 2e klasse.
DONK gaat zich, tenzij er onwaarschijnlijke dingen gebeuren, na een moeizame start handhaven in de 2e klasse. Voor Olympia staat er niets meer op het spel. Een seizoen met vallen en opstaan. Volgend jaar beter.
ONA moet nog een paar keer aan de bak en door een aantal cruciale overwinningen hebben ze zich toch weer iets omhoog gewerkt. Nog een geluk dat ze in het begin van de competitie zoveel punten hebben gehaald, want anders had het er wel eens heel anders uit hebben kunnen zien. Nog een paar punten halen, dan op naar het nieuwe seizoen. En dan hopelijk op een goed veld.
Tenslotte GSV. Dat is toch een verhaal apart. Dit jaar werd besloten alleen op zaterdag nog prestatievoetbal te spelen. Maar dat woord prestatievoetbal heeft als we naar het bijna voorbije seizoen kijken toch een enigszins merkwaardige uitstraling. Theo van Eck zal vooraf niet hebben gedacht aan een kampioenschap, maar de huidige plaats op de ranglijst zal hij niet in gedachten hebben gehad. Een zeer teleurstellende 13e plaats met alleen SPV ’81 nog onder zich. En als je wedstrijden verliest met 10-2, 11-0 en 12-0 dan sta je aan het eind van de race met meer dan lege handen. Meer dan 115 doelpunten tegen. Ik hou mijn hart vast voor het nieuwe seizoen, als er überhaupt een nieuw seizoen komt voor de club die volgend jaar haar 100e verjaardag hoopt te vieren. Nu is de club door velen al meerdere malen doodverklaard en steeds richtte men zich weer op, dus dat zal nu hopelijk ook wel weer gebeuren. Maar hoe is de vraag. We gaan het zien.
Het zeilmeisje
Ze trotseerde wind, deining en golven. Haaien konden haar niet deren. Piraten is zij niet tegengekomen. Koraalriffen evenmin. Het enige probleem dat zij had was met de Nederlandse autoriteiten. De Raad van de Kinderbescherming en de leerplichtambtenaar om er maar twee te noemen. Maar niets kon haar deren, zij zou en moest haar werelddroom vervullen.
Gisteren voltooide ze haar soloreis van 27.000 zeemijlen rond de wereld en kwam Laura Dekker met haar Guppy aan op Sint Maarten. De jongste zeezeilster ooit. Goed voor een vermelding in het Guiness Book of Records. Maar deze instantie liet weten dat ze het record niet zouden opnemen. Een beetje flauw natuurlijk, dat hadden ze wel wat eerder kunnen zeggen. Maar Laura zit er niet mee heb ik begrepen.
Hoe je er ook tegenover staat, je moet natuurlijk wel erkennen dat Laura een sportieve wereldprestatie heeft geleverd. Ik ben benieuwd of ze nog ergens in Nederland gaat worden gehuldigd. Als Vroomshoop massaal uitloopt voor iemand die toevallig de meeste pijltjes in de roos heeft gegooid dan moet voor Laura toch ook een menigte op de been komen. Ik ben benieuwd of ze een gelukstelegram van de Koningin heeft gekregen. Of een tweet van Mark Rutte.
Laura zal wel weer bestookt worden door Jan en Alleman. Betweters, zuurpruimen en wie weet wat voor figuren allemaal zullen het hoogste woord weer voeren. Zal de beruchte leerplichtambtenaar weer in actie komen? Formeel gesproken zal deze man wel gelijk hebben, maar ik heb zijn collega leerplichtambtenaren deze week ook niet gehoord toen duizenden scholieren midden op de dag in plaats van te rekenen of taal te leren naar een voetbalwedstrijd mochten gaan. Tegen een klein zeilmeisje durven jullie wel vrienden, maar o wee als je aan Koning Voetbal komt. Dan krijg je pas echt de hoon van het volk over je heen. Heet dit geen meten met twee maten?
Ach, wat maak ik me ook druk. Ze doen maar. Dan weet ik nog wel andere dingen waar ik me over kan opwinden. Maar daarover een volgende keer.
Attische tragedie
In Amsterdam is de pleuris uitgebroken. De ideeën over een vrolijke musical die ik afgelopen maandag in mijn sportcolumn uit de doeken deed zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Dichters kunnen nu hun pen in gifinkt dopen om een inktzwarte tragedie te componeren. De musicalsterren zijn dezelfde, maar er is een tweede hoofdrolspeler uit de hoge hoed getoverd. Herr Louis Von Gaal, enkele maanden geleden door Bayern Munchen afgeserveerd, is als een feniks uit zijn as verrezen en voor de poort van de Amsterdam Arena opgedoken. De Raad van Commissarissen van de club van de Godenzonen heeft het ei van Columbus gevonden. Niks geen intuïtief geleuter van een van hun medecommissarissen die in het verleden is blijven hangen en met nostalgie terug denkt aan de jaren dat Ajax aan de wereldtop stond. Nee, er moet eindelijk eens een andere wind gaan waaien bij de club en daarvoor is orde en tucht nodig. En aangezien Rinus Michels niet meer onder ons is, en Guus Hiddink liever wacht op de miljoenen die een Russisch vriendje ongetwijfeld voor hem in petto heeft als hij een klusje in een of andere Verweggistaan wil gaan klaren, blijft alleen Louis van Gaal over.
De kredietcrisis komt deze week even op het tweede plan. De kranten hebben hun grootste chocoladeletters opgevist en de koppen liegen er niet om. Radio- en televisiejournaals openden er mee. Nederland is in rep en roer. De polarisering is weer helemaal terug. Er dreigt een tweedeling in ons koude kikkerlandje. De legeraanvoerders hebben hun troepen gemobiliseerd, de wapens zijn omgegord en de strijd is losgebarsten. Barricades worden opgeworpen en de spanning is om te snijden. Het kabinet is vanmorgen in spoedzitting bijeen gekomen om alle mogelijke strategieën door te nemen. Minister Hans Hillen denkt even niet aan de missie in Afghanistan, maar houdt constant contact met de legertop. Ivo Opstelten heeft de reorganisatieplannen van de Nationale Politie even opzij gelegd en houdt met zijn vaste schaduw Fred Teeven de ontwikkelingen nauw in de gaten. Minister Donner van Binnenlandse Zaken overweegt zijn sollicitatie voor de functie van vice voorzitter van de Raad van State in te trekken, want het land heeft hem nu harder nodig. Premier Rutte heeft een hotline met Sarkozy, Merkel, Obama, Poetin en met de secretaris van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon, die ook met grote vrees de ontwikkelingen in Nederland volgt.
Grote paniek in Nederland, de ergste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. En dat alleen maar omdat er een nieuwe technisch directeur van een voetbalclub moet worden benoemd. Als er een nieuwe voorzitter van de Raad van Bestuur van de ING Bank komt, wordt dit slechts afgedaan met twee regels in het Financieel Dagblad. Hooguit komt de persoon in kwestie op TV bij Harry Mens, maar daar houdt het ook mee op. Zelfs in het geteisterde Griekenland, de bakermat van Ajax, liggen ze er niet wakker van.
Oorlog in Amsterdam. De trotse Griekse god Ajax, held uit de Trojaanse Oorlog, draait zich om in zijn graf. Nico Dijkshoorn lijkt me de aangewezen persoon om in navolging van de grote Griekse schrijvers Sophocles en Euripides een Nederlands drama te componeren. De AKO literatuurprijs ligt in het verschiet voor hem. En binnenkort de première in De Wereld Draait Door.
Periodetitel
Het is herfst in Nederland. De herfstvakantie zit er op of gaat de komende week nog beginnen. Kortom, op sportgebied is het dit weekend relatief rustig. Er is sprake van hier en daar een verdwaalde wedstrijd maar het mooie weer in september en oktober heeft er voor gezorgd dat er bijna geen wedstrijden zijn afgekeurd. Een mooie gelegenheid voor de amateur-voetballers om een korte pauze te nemen en de accu op te laden voor het komend weekend want dan gaan de eerste beslissingen vallen. De 1e periodetitel staat op het spel. Voor sommigen niet zo belangrijk maar anderen willen zich graag verzekerd zien van het toetje dat nacompetitie heet.
En het mooie is dat er voor de Goudse voetbalclubs eer te behalen valt. Allereerst de verrassing van dit voetbalseizoen tot nu toe, De Jodan Boys. Na de afgelopen weken toppers als Ter Leede en Bennekom aan de zegekar te hebben gebonden kan het a.s. zaterdag geschiedenis schrijven. Bij winst op Huizen is de periodetitel binnen en mag men zich verheugen in deelname aan de grote bekercompetitie. Kunnen ze meteen de wellicht iets wrange smaak van de nederlaag gisteren tegen topklasser VVSB wegspoelen. Helaas valt er op zaterdag voor Goudse clubs verder geen periodetitel eer te behalen. Alleen de Goudse trainer Willem Dekker kan zaterdag een extra spaatje rood nemen als hij met zijn CVC Reeuwijk wint van Perkouw. Ik weet zeker dat Dekker nu al met allerlei varianten bezig is om die periodetitel in zijn gedachten althans al te veroveren.
En volgende week zondag om deze tijd weten we of Olympia de 1e periodetitel binnen heeft. Winst op GONA is dan nodig denk ik en dan is het nog afwachten hoe de strijd tussen de beide concurrenten Nieuwkoop en het aloude Wilhelmus is verlopen. Gouwenaar Edwin de Bruin die afgelopen seizoen als eerste trainer met ASW promoveerde staat nu met zijn nieuwe club VEP bovenaan in de 3e klasse en een puntje bij GLZ Delfshaven is voldoende voor weer een feestje.
En dan de topper in de 4e klasse B in Reeuwijk. Op Kaagjesland loopt men zich al warm voor de clash tegen koploper Gouda. Jammer voor RVC’33 dat ze afgelopen zondag de winst op sportpark Wilgenoord uit handen gaven want anders hadden beide koplopers 21 punten gehad uit 7 wedstrijden.
Maar eigenlijk maakt het niets uit want RVC ’33 moet hoe dan ook winnen want het doelsaldo van Gouda is zo goed dat een paard er de hik van krijgt. Het vernieuwde Gouda, dat vorige seizoen op sterven na dood was, is uit zijn as herrezen. Menigeen fronst zijn wenkbrauwen en de indianenverhalen zijn niet van de lucht, maar feit is dat het team van de voormalige sluwe spits Romeo el Bouazatti na 90 minuten iedere tegenstander neer heeft gekregen. En soms met verrassend leuk voetbal.
Het wordt hoe dan ook een spannend weekend waar vreugde en verdriet weer als een eeneiige tweeling langs de lijn zullen staan. En voor de fans van ONA en zeker voor DONK, kop op, ook voor jullie gaat de zon eens ook weer schijnen.
GSV
“Gerrit, wanneer kom je nu eens een keer met je microfoon naar GSV man. We spelen dan wel niet zo hoog als Jodan Boys, maar wij horen er ook bij hoor”. Deze zin en nog veel meer argumenten waarom ik naar GSV moest komen sprak Theo van Eck vorige week zondag tegen mij. Hij genoot met veel andere supporters van een lekker pilsje op een zonovergoten terras in Gouderak. Ik mompelde nog iets dat ik niet zo maar een blik verslaggevers kon open trekken, maar dat ik GSV absoluut niet vergat. En ik beloofde hem ter plaatse dat ik de eerstvolgende wedstrijd van zijn team zou komen verslaan.
En dat was dus gisteren. Terwijl aan de andere kant van de Sportlaan de automobilisten van gekkigheid niet wisten waar ze hun auto moesten parkeren belandde ik bij GSV in een oase van rust. Ik vond het wel vreemd dat ik geen cornervlaggen zag staan en vroeg aan de eerste de beste of de wedstrijd wel door ging. Toch was ik er niet gerust op en mijn achterdocht bleek terecht. Ik zag een jongeman het veld opstappen en meteen al met zijn hoofd schudden. Hij inspecteerde het veld en bleef hoofdschudden. “Het is onverantwoord om te spelen” aldus de zeer jonge scheids. Hij keurde het hoofdveld, waarop notabene dit seizoen nog geen meter was gevoetbald resoluut af. En hoezeer de technische staf van GSV en SPORTIEF ook op de leidsman in probeerden te praten, hij was niet van zijn stuk te brengen. Dan maar het tweede veld. Eerst weer keuren, maar toen waren de lijnen weer niet goed te zien (terwijl er nota bene net een wedstrijd op gespeeld was). De krijtkar te voorschijn gehaald, maar die bleek niet snel genoeg te werken. En toen er ook nog eens een regenbui los barstte vond de scheids het genoeg. “Er wordt helemaal niet gevoetbald vandaag”. Spelers, technische leiding en supporters waren woedend. “Ik zou willen dat wij zo’n veld hadden, bij SPORTIEF spelen we het hele jaar op een knollenveld”, aldus een supporter van de tegenpartij die nu vreesde met zijn vrouw boodschappen te moeten gaan doen in plaats van zijn kluppie aanmoedigen.
Ja, daar sta je dan met je goeie gedrag. Een meer geroutineerde scheidsrechter zou de wedstrijd ongetwijfeld hebben laten spelen, maar deze jonge man niet. Maar uiteindelijk is hij toch verantwoordelijk en achteraf gezien kan ik het ook nog wel begrijpen.
Ik heb mijn spullen ingepakt en ben naar de overkant gegaan waar Jodan Boys tegen de ongeslagen koploper Ter Leede speelde. Als supporter heb ik de tweede helft genoten en ik kon het niet nalaten om bij de winnende treffer van Sander van Goal hard juichend op te springen en naar de gewisselde en gefrustreerde spits van Ter Leede te roepen dat er toch nog gerechtigheid in deze wereld was. Een opgestoken middelvinger was mijn deel, maar daar kon ik niet van wakker liggen. Zo kwam het gistermiddag toch nog allemaal goed en toen ik thuis kwam waren de boodschappen ook al gedaan.
Westland
“De slechte gesteldheid van de voetbalvelden heeft ook zo zijn voordelen” mompelde ik gisteren. De standaardteams van de SV Gouda spelen, omdat het hoofdveld in het Groenhovenpark nog niet bespeeld mag worden, alle competitiewedstrijden tot en met het weekend van 8 en 9 oktober allemaal buitenshuis. Kom je nog eens ergens en met deze mooie nazomer is dat iets waar je mij niet over hoort klagen. Twee weken geleden was ik in Hoek van Holland, waar een heerlijk zeebriesje om mijn hoofd waaide en je de golven van de Noordzee bijna kon horen klotsen. Vriendelijke mensen van de Hoekse Voetbal Club en een gezellig complex op de Rondgang. Als een prins zat ik heerlijk langs de lijn. Alleen het voetbal viel niet mee en Gouda ging met 2-0 ten onder. Moet je maar scoren, want zoals de grote filosoof Johan Cruijff altijd predikt: als je niet scoort win je niet. Die waarheid zal toch wel overeind blijven staan mag ik hopen. Maar als nu zelfs de relativiteitstheorie van Albert Einstein al onder druk staat weet je het maar nooit.
Gisteren was het ook schitterend nazomerweer. Op naar De Lier in het Westland. En over sportcomplexen gesproken, het onderkomen van Lyra, sportpark “De Zweth”, is ook om je vingers bij af te likken. Je wist meteen dat je midden in het gebied van de glastuinbouw zat. Voetbalvelden omringd door kassen, iets aparts. In de gloednieuwe bestuurskamer annex sponsorruimte informeerde ik nieuwsgierig naar wat achtergrondgegevens van de VV Lyra. De krasse meneer Jan v.d. Plas (“volgende week word ik 90”), brandde meteen los. “We zijn in 1973 gefuseerd. VV Lyra is ontstaan uit de katholieke club LVSJ (De Lierse Voetbalclub Sint Joris) en de gewone club SV De Lier”. “Ik ben nog bij de oprichtingsvergadering van SV De Lier op 1 april 1932 geweest” aldus de krasse knar. En de veteraan glunderde alsof hij net van een TV opname met Koot en Bie kwam.
Ik wist genoeg en nestelde mij bij de radiokamer. De vergelijking met twee weken geleden drong zich op. Net als in Hoek van Holland won het prachtige weer het ook in De Lier van het voetbal. Een matige pot, met dit verschil dat ditmaal de gastheren geen deuk in een pakje boter konden schieten. En als je niet scoort gooi je je eigen glazen in. En dat is natuurlijk levensgevaarlijk in de omgeving van de glastuinbouw. Dat dacht Gouda waarschijnlijk ook en in de laatste 8 minuten van de wedstrijd werden stiekem de drie punten uit het Westland meegenomen. De beste man van het veld was scheidsrechter De Mik, (ik moest weer aan Koot en Bie denken) die na afloop van de wedstrijd van het bestuur van Lyra een prachtige kist met Westlandse groente kreeg aangeboden. Die kon ook weer lachend thuiskomen. Meneer v.d. Plas heb ik niet meer gezien. Dit zat waarschijnlijk al enigszins teleurgesteld over de nederlaag van zijn Lyra achter de aardappelen om daarna vroeg onder de wol te kruipen.
Magertjes
Het is de laatste tijd wat magertjes met het sportaanbod. Een mooie gelegenheid om de microfoon even in de ruststand te zetten en iets anders te doen dan de radioluisteraars lastig vallen. Vorige week zaterdag, paaszaterdag, zat ik met mijn oudste zoon in de zon op een terras op de Grote Markt in Groningen, met zicht op de Martinitoren, te genieten van een lekkere Wieckse Witte. Toch kon ik de verleiding niet weerstaan om af en toe contact te zoeken met de verslaggever bij de Jodan Boys. Na een verontrustende ruststand bleken de Gouwenaars in een hectische slotfase toch nog de overwinning uit het paasvuur gesleept te hebben. Een wederopstandig op het laatste moment. En toen ik later hoorde dat Gouda in ’s-Gravenzande de koploper met 3-0 het bos in had gestuurd, hebben we nog een geel witte rakker genomen.
Op 1e Paasdag werd ik door mijn zwager, na eerst genoten te hebben van een heerlijke Groningse paasbrunch getrakteerd op een toeristische rondrit door het mooie Oostgroningse land. Het Oldambt met zijn golvende gele koolzaadvelden. De Pekela’s, Eemshaven, Heiligerlee, Delfzijl, Beerta, Finsterwolde. Grote boerderijen waar de rijkdom nog van af straalt. De huisjes van de arbeiders en de boerenknechten. Land waar de geest van de gestaalde kaders van Fre Meis nog rondwaart. In een flits zag ik een bord dat verwees naar WVV, de legendarische voetbalclub uit Winschoten, waar latere kanonnen als Jan Mulder, Klaas Nuninga en Arie Haan hun eerste voorzichtige voetbalstapjes hebben gezet. Vandaag zullen ze daar ongetwijfeld nog de Dag van de Arbeid vieren.
Ik kon het ook niet laten om de laatste kilometers van Luik-Bastenaken-Luik te zien. De gebroeders Schleck probeerden tevergeefs Philippe Gilbert van zijn derde overwinning in een week af te houden. Ook in Luik scheen de zon volop. Mijn gedachten flitsten terug naar 1980 en 1981 toen ik met een aantal vrienden deze tocht ook heb gereden. In 1980 regende het de hele dag pijpenstelen. Maar de lol was er niet minder om, ook toen het jaar daarop de regen weer met bakken uit de Waalse hemel viel. Ik moet de uitdaging van mijn zoon maar aannemen en volgend jaar de Amstel Goldrace rijden. Als je Luik-Bastenaken-Luik twee keer hebt uitgereden, dan moet de Limburgse klassieker ook geen probleem zijn. Maar ja, het verschil met toen is wel ruim 30 jaar en de nodige kilootjes.
Om mij een beetje te paaien had mijn zoon mij het boek “de man en zijn fiets” van Wilfried de Jong gegeven. Prachtige wielerverhalen. Of het toeval is of niet, maar ik kwam de schrijver donderdagmiddag in een grote boekwinkel in Rotterdam tegen. Ik kon het niet laten om hem mijn complimenten over te brengen. Had nam ze gelukkig dankbaar in ontvangst. Ja, voor hetzelfde geld doet hij of hij je niet ziet, want hij zal ongetwijfeld vaker door voor hem wildvreemden worden aangeschoten.
Gisteren weer geen sport! Op de overvolle terrassen aan de Goudse Markt wemelde het van de voetballers. En nu maar hopen dat ze niet te diep in het glaasje hebben gekeken, want de meesten van hen moesten vandaag weer volop aan de bak. Ik gelukkig ook.